Ostatnie wiadomości

Strony: [1] 2 3 4
1
Dyskusja ogólna / Kiedy czujesz, że nie możesz żyć normalnie
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Grudzień 22, 2017, 17:29:30 »
Witam serdecznie. Po długiej przerwie postanowiłem, że rozwinę to forum. Przez ten okres wiele się wydarzyło. Ale nie o tym teraz.
Chciałbym abyście przyłączyli się do dyskusji na temat Waszego podejścia do życia, kiedy czujecie że nie możecie żyć normalnie.
Ja odkąd dostałem napadowych ataków hipowentylacji, związanej z silnym stresem przeżywanym w domu, ogólnie sytuacją zacząłem widzieć świat w ciemnych barwach. Chociaż redukuję dystres, przewlekły stres negatywny związany ze stresorami domowymi to jednak nie potrafię już żyć normalnie jak każdy człowiek. Zajmuję się klikaniem w serwisach reklamowych, zamiast zajmować się domem i czekam na ostatni swój dzień, kiedy wysiądzie mi serce i płuca i zapadnę w śpiączce, bo mam takie myśli negatywne, które powodują jeszcze częstsze napady hipowentylacji. A co Was trapi kochani. Czy macie jakieś problemy, z którymi chcielibyście się tutaj podzielić na łamach forum?
Zachęcam serdecznie do dyskusji...
2
nerwica natręctw i nerwica lękowa / Miałem kiedyś nerwicę histeryczną-to było piekło
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Maj 16, 2017, 11:40:46 »
Witam

Dokładnie cztery lata temu miałem stwierdzoną nerwicę histeryczną, pod nazwą mieszanych zaburzeń dysocjacyjnych konwersyjnych.
Przestałem chodzić, miałem różne głosy wynikające z silnej przeczulicy słuchowej, napady lęku panicznego. Nie potrafiłem współgrać z otoczeniem, nic mnie nie interesowało, co dzieje się w rodzinnym gronie. Miałem ataki, które polegały na tym, że całe ciało mi drżało, rzucałem się w łóżku do tego stopnia, że mało co się nie porozbijałem. Słyszałem uporczywe głosy lekarzy z różnych specjalizacji, tworząc w tym samym czasie różne kody choroby na którą w ogóle nie chorowałem, a sądziłem wtedy, że na nią choruję. Miał być to Wilson.
Kiedy poszedłem do szpitala psychiatrycznego, to zacząłem chodzić pod przymusem pielęgniarek. Później pojawiła się agresja skierowana na otoczenie, że sanitariusze wiązali mnie w pasy, miałem też halucynacje związane z moją całą rodziną, nawet ze zmarłą babcią, która miała być matką lekarza ordynatora oddziału.Pojawiły się także dziwaczne zachowanie, na przykład lizanie szyb od drzwi, różne niezrozumiałe dla innych gesty rękami i głową. Wydawało mi się nawet, że przeżyłem śmierć kliniczną na oddziale psychiatrycznym, że dawali mi zastrzyki śmierci, aby mnie zabić, a po nich było tylko odtrucie organizmu z silnych toksyn, jak to mówił lekarz specjalista neurolog. Miałem ogólnie rzecz biorąc przeniesienie lekarzy z całego świat, którzy próbowali mnie diagnozować, wspierać psychicznie, obiecywali mi operacje na choroby, których nie miałem a byłem przekonany o tym, że je mam i że są groźne. Jednak po długotrwałym leczeniu psychiatrycznemu wyleczyłem się z tego, przeszły mi głosy jak i halucynacje. Jednak teraz mam zubożenie wypowiedzi, czuję to,że wycofuję się z życia społecznego, mam niechęć do wszystkiego, apatię, brak swojej własnej woli, i niemożliwą do zniesienia anhedonię, która polega na tym, że nie jestem w stanie odczuwać żadnej przyjemności z życia. Wszystko okazuje się być bierne, nieokiełznane,pozbawione wyrazu. W kontakcie słownym jest tak, że mało się wypowiadam, czuję duże ograniczenie we własnych wypowiedziach, nie mam już euforii jak dawniej, tylko dysforię, stany złości na siebie i na cały świat. :(
3
sugestia, afirmacje czyli pomóc sobie samemu:) / gdzie się podziało moje pozytywne myślenie?
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Maj 16, 2017, 10:23:13 »
Witam wszystkich bardzo serdecznie po mojej długoletniej przerwie. Przez te 4 lata nie potrafiłem się w ogóle zabrać za siebie, do czegokolwiek się zmotywować, a moje stany emocjonalne były tak silne, że ciągle trafiałem do szpitala psychiatrycznego. Nie potrafiłem sobie w ogóle pomóc, wesprzeć psychicznie aby czuć jakąkolwiek ulgę. Jest tak do dzisiaj. Po wielu pobytach nie odczuwam żadnej przyjemności ani poczucia sensu życia, przez co spadła w znaczącym stopniu moja aktywność w ciągu dnia. Nie potrafię myśleć pozytywnie a takie myślenie korzystnie wpływa na całe ciało i umysł. Nie wiem jak sobie z tym wszystkim poradzić, mało się odzywam, praktycznie w ogóle nie rozmawiam z najbliższymi, rodziną, nie angażuję się w życie rodzinne, ani społeczne, zupełnie się wycofuję z życia.
Zastanawiam się co mogło by mi teraz pomóc. Hm może jakieś wsparcie od osób, które mają podobnie i borykając się z tym problemem nie wiedzą jak sobie pomóc? Mój problem polega na tym, że nie potrafię aktywnie działać jak kiedyś. Dużo wcześniej szukałem znajomych, zależało mi na tym a teraz nie, jestem sam ze sobą w swoim świecie żyję, które jest niezdrowym schematem, monotonią samą w sobie...
Czy ktoś z Was ma podobnie? Czy nie radzicie sobie z codziennością? Czy próbujecie uciekać przed życiem?
Piszcie śmiało...
4
Przedstaw się:) / Odp: Witam na forum;)
« Ostatnia wiadomość wysłana przez riku dnia Listopad 16, 2013, 14:43:31 »
hija

nazywam się jacek kamiński mam 23 lata
interesuje się mangą, anime i grami, interesuje mnie też duchowość i psychologia. Obecnie studiuje filologie angielską jestem na 3 roku.


5
piosenki, które leczą dusze strudzoną... / wystarczy jedynie szukać dobrych chwil a jakoś się ułoży w życiu...
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Listopad 13, 2013, 20:48:56 »
Każda dobra chwila Nas podbudowuje, daje szanse na to, że się uśmiechniemy do świata, poczujemy swoje życie, które choć ciężkie bywa ale jest łatwiejsze gdy mamy jakąś ostoję. W kolejnej piosence zatytułowanej :"szukam dobrych chwil" jest ukazane pragnienie poszukiwania wszystkiego co najlepsze, dobre, czyste, co może wskrzesić zrezygnowaną osobę, która nie kocha siebie.
Dzięki dobrym chwilom można się nawet pokochać :) Nie wierzycie?-uwierzcie!
To jest elementem Naszego życia. Dzięki poszukiwaniu takich chwil można się wzmocnić do tego stopnia, że praca nad złymi emocjami będzie świetną przygodą a nie usilną walką o siebie, w którą nie raz nie można uwierzyć. Wynika to z faktu, że nie staramy się nawet poczuć choć  jednej chwili. Niektórzy z Nas wolą się zatapiać w negatywnych emocjach i mówić:" nie dam rady, ja już nie mogę...", a od tych chwil zaczyna się wszystko, cała esencja życiowego sensu...

Zapraszam do posłuchania piosenki :)

http://91390.file4u.pl/download/4873897/szukam_dobrych_chwil_www.file4u.pl.wav
6
miejsce dla osób, które przeżywają myśli samobójcze / znienawidzić siebie i umrzeć...
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Listopad 13, 2013, 20:39:07 »
Takie myślenie destrukcyjne miałem jeszcze parę lat temu, kiedy bardzo często lądowałem w szpitalu psychiatrycznym. To było okropne. Brak wiary w lepsze jutro, brak możliwości pokochania, zrozumienia siebie a co najważniejsze życia w normalności...
Nienawiść jest bardzo trudnym i bolesnym słowem, a jak zaczynasz siebie nienawidzić to już jest jedna wielka katastrofa.
Myśląc:" nienawidzę siebie, po co w ogóle żyję, lepiej było by umrzeć" jest pewnego rodzaju odskocznią, budowaniem świata, który tak naprawdę nie istnieje, bo myśląc o tym żeby umrzeć- nie umieramy tylko jeszcze bardziej się męczymy, rozkoszą, nieokreślonym stanem zawieszenia, który mija i pojawia się poczucie winy, stres, zawód,że tak bardzo się chcieliśmy skrzywdzić. To nie ma sensu, a jednak wiele osób ma takie myśli, tendencje do których usilnie dąży. Dlaczego tak jest że siebie nienawidzimy? Nie chcemy żyć i skazujemy się na cierpienie?Odpowiedzi należało by poszukać w samym umyśle człowieka, który ma takie myślenie. Co on czuje? Jakie ma cele, palny życiowe poza takim ograniczonym wydawało by się myśleniem?

Odpowiedź rodzi się  zarówno w przeszłości, teraźniejszości jak i budowaniu przyszłości przez takiego człowieka.
Kiedy przeszłość jest cierpieniem, teraźniejszość jego kontynuacją a przyszłość jedną wielką niewiadomą to człowiek z samego lęku nie myśli o swoim życiu tylko pragnie umrzeć i całkowicie się znienawidzić...
7
miejsce dla osób, które przeżywają myśli samobójcze / Samobójstwo z wyboru?-czy oby na pewno?
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Listopad 13, 2013, 20:27:12 »
Ja odkąd pamiętam miałem dużo myśli samobójczych, które niestety przeradzały się w czyny.
Teraz kiedy tak sięgnę pamięcią w przeszłość, czy faktycznie miało to sens? Zadając sobie analogicznie pytanie czy tego chciałem, czy zmusiła mnie do tego sytuacja.
Człowiek który żyje w silnym stresie, emocjach negatywnych, które sięgają zenitu, to nie ma wyjścia, wyboru jak tylko ten stres pokonać. Dodatkowo wszelkiego rodzaju urazy psychiczne z dzieciństwa, krzywda wyrządzona przez chociażby jednego rodzica wystarczą aby w zaburzonym umyśle wytworzyła się pewnego rodzaju "blokada przed życiem". Wtedy nic nie cieszy nie ma motywacji, nie ma woli życia, jakiekolwiek walki o siebie i zaczynamy uruchamiać mechanizmy obronne, które szkodzą naszemu życiu, a w ostateczności prowadzą do najgorszego-aktu samobójczego i śmierci. Nie każdy ma siłę aby pokonać myśli samobójcze, niestety zależy to od człowieka, jego sposobu myślenia i radzenia sobie  z naprawdę trudną sytuacją życiową. Ludzie mają myśli samobójcze bo wołają o pomoc a akt samobójczy jest na to świadectwem, że dokonali czegoś z braku pomocy od innych, co wynikać może z niedopatrzenia przez najbliższych, że coś niedobrego się działo w umyśle ich dziecka. To jest straszna prawda o ludziach ale takie jest życie. Jedni walczą o siebie jak mogą i to im się udaje, a inni walcząc przegrywają...
Na pewno każda myśl przenikająca przez umysł osoby chorej jest sygnałem na to że coś złego się dzieje i należy dobrze zaobserwować taką osobę, jak żyje, jakie może mieć problemy( nawet rozmawiając często z taka osobą) i wtedy można uniknąć tego strasznego wyboru jakim jest druzgocąca ostateczność...
8
strefa krótkometrażowych filmików / krótkometrażowe filmiki mówiące o emocjach...
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Listopad 13, 2013, 19:49:57 »
Jest to ankieta, która ma na celu ukazanie czy przydatne sa filmy mówiące o emocjach. Każdy ma prawo do głosu i wyboru.
Zapraszam do głosowania i wyrażania swoich opinii :)
9
piosenki, które leczą dusze strudzoną... / jak walczę o dzień ze swoimi silnymi emocjami?
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Listopad 13, 2013, 19:33:16 »
Walka o dzień ma dla mnie istotne znaczenie, ponieważ nadaje mi sens życia. Emocje jakie się pojawiają w moim życiu, negatywne i pozytywne, są bardzo rozchwiane i nigdy nie wiem jak będzie wyglądał mój dzień. Czy będę miał agresję, lek, niepokój czy euforię.
Całe spektrum objawów mojej choroby jest bardzo duże, popadam w silne afekty, ambiwalencje i nie jestem w stanie nie raz odnaleźć sensownego dla siebie rozwiązania, drogi która wskaże mi cel i umożliwi tym samym normalną egzystencję.

Zapraszam do posłuchania mojej piosenki:)

http://91390.file4u.pl/download/4873889/walka_o_dzien_www.file4u.pl.wav
10
strefa krótkometrażowych filmików / Odp: Twórczość, która daje upust moim silnym emocjom...
« Ostatnia wiadomość wysłana przez miniu89 dnia Listopad 12, 2013, 20:31:50 »
Dodatkowym atutem w mojej pasji jest upust emocjonalny, który sobie daję codziennie i stale aby przeżyć godnie dzień...
Strony: [1] 2 3 4
Polityka cookies
Darmowe Fora | Darmowe Forum
chomikk madagaskar forumszkoly wiedzmin heyvan